بوی خوش بهشت از کنار آن آبگیر،

 یعنی غدیر عرشیان و بهشتیان،

 جان ها را می نوازد این چه بوی خوشی است که حتی

پس از عبور صدها سال هنوز فضای جان مشتاقان را می نوازد.
غدیر تکرار اولین است در کلام آخرین،

 همان کلام نورانی که در اولین پیام،

 علی را به برادری و وصایت خواند و در غدیر،

 اعلام ولایت و امامت او را فرمود.
مهر بی مثال از آفتاب، نورانی تر و گرما بخش تر،

 صبحگاهان به اشارت او سر از خواب بر می دارد.

ستارگان آسمان نیز وامدار نیم نگاه اویند و ما هم جرعه نوش جام ولای آن بزرگ،

 آن عزیز، آن مهربان تر از پدر، آن جاری از باران و آن خوب تر از پاکی که:
شرف، بازوت گیرد تا بخیزد
محبت، آب بر دست تو ریزد
چه گویم مهربانی مادر توست
نگاه راستی در جست و جویت
و ما چه گوییم تو ای مهربان مولای کریم،

 که پایمردانه بر زبر کائنات ایستاده ای و زمین و هر آنچه در آنست در مشت تو و زمان،

 رشته آویخته از سرانگشت تو.

 ورود عظیم تاریخ جویباری که خیزاب امواجش از قوزک پایت در نمی گذرد.
و ما با کدامین زبان و احساس تو را روایت کنیم تو ای که پیامبر در شانت فرموده است:

..... و زمانی که کارد دیگر به اراده ی ابراهیم نبود، ابراهیم نگران شد ،

خدایا نکند قربانی مرا قبول نکردی !

و اسماعیل در کشاکش ،

خدایا نکند از چشمت افتاده ام !

و انگاه سخنانی نهانی میان خدا و ابراهیم اش رد و بدل می شود :

ــ ابراهیم! محبوب ترینم را می شناسی ؟

ــ آری ! خدایا محمد (ص) خاتم پیامبران.

ــ فرزند تو عزیز تر است یا فرزند آن عزیزترین ؟

ــ فرزند او ، بی هیچ شک .

ــ اگر اسماعیل تو قربانی می شد ،

فقط نشان صدق و خلوص تو و پسرت بود و

این نشان را به تو بارها و بارها عطا کردیم اما ما مقصودی دیگر داشتیم.

اسماعیلت باید بماند تا از نسل او آن محبوب ترین بندگانم بیاید

و آنگاه او عزیزترینش را قربانی خواهد کرد.

و با آن قربانی است که جهان به عشق زنده خواهد شد...